Preminula crnogorska slikarka Vasilisa Radojević

Crnogorska slikarka, žena nezaboravne, izuzetne ljepote, Vasilisa Radojević (71) preminula je juče u Nikšiću.

Vasilisa Radojević je diplomirala slikarstvo na Akademiji za primijenjenu umjetnost (APU) u Beogradu. Studijski se usavršavala u Rimu i Firenci. Radila je kao scenografkinja na RTCG-u. Bavila se figurativnim slikarstvom i crtežom, koji pripadaju korpusu fantastike.

Samostalno je izlagala u Podgorici, Beogradu, Svetom Stefanu, Nikšiću, Dubrovniku, Splitu, Rimu, Budvi, Bečićima, Tivtu i na Sardiniji.

Učestvovala je na kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu, među kojima su najznačajnije izložbe u Parizu, Londonu, Firenci, Monaku i Madridu.

Dobitnica je prve nagrade za slikarstvo APU, Beograd (1978), prve nagrade za crtež Dubrovačkog likovnog salona (1982), nagrade „Pajper”, koja se dodjeljuje najboljem mladom slikaru za izložbu realizovanu u Rimu (1987). Bila je članica Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore od 1978. godine.

Prilikom otvaranja zložbe

“Biće između uspeća” 2019. godine u Podgorici, kustoskinja mr Selma Đečević je ovako pisala u uvodnom tekstu kataloga:

( dio teksta)

“Vasilisina umjetnost je umjetnost postmodernog usamljenika i srednjovjekovnog alhemičara. Ona traži umni i emocionalni angažman. Na njenim djelima vidljivo je tanatično ustrojstvo i princip nade. Njen svijet je svijet umjetničke istine koja nam nezauzdanom, ekspresivnom snagom svjedoči postojanje svog entiteta iznad pojavne stvarnosti. Na posljetku, Vasilisa je nadrealista čija estetska igra od svakog posmatrača čini snijevača”, istakla je Đečević u svom tekstu.

Umjetnicin unutrašnji svijet prikazuje “raznolika bića koja pripadaju subjektivnom realitetu” koja “tek asocijativno podsjećaju na životinje ili imaju forme ženskih figura, ali preciznijom analizom forme uočavamo da se radi o oblicima koja svoj bitak ostvaruju u nekom kosmičkom, prije nego antropološkom, prostranstvu.

Ima nečeg stradalnog i uzvišenog na njenim slikama, i posebno crtežima: u ženskim figurama zarobljenim među krilatim deformisanim životinjama koje ispunjavaju svaki slobodan prostor slike kao pčelinji roj, i ne daju da finoća akta nečulne ljepote ostvari prvi plan. U slučaju Vasilisinog slikarstva, žena nije čulni konstituent estetskog predmeta, već upravo simbol neopipljivog, idealnog i duhovnog. Ona je u stalnom dinamizmu sa htonskim silama što njenim crtežima i slikama daje dramatičnu perspektivu."